Vanuit Da Nang namen we de publieke bus naar Hoi An. Het was eens een avontuur om dot te beleven. De vrouw die aan iedereen geld vroeg voor de rit bracht ook continu pakjes op en af de bus. Als toerist betaalden we een 5 tal keer het bedrag van de lokale bevolking. Bij aankomst moesten we nog een tijdje stappen naar het hotel dat we geboekt hadden. Het was warm en onze trekrugzak maakte de tocht nog lastiger. We kwamen eindelijk bij de plek aan waar ons hotel lag, maar jammer genoeg vonden we het hotel niet. Na nog een kwartier zoeken, hielden we het voor bekeken en annuleerden we het hotel en boekten we een ander hotel. Om even te bekomen van de warmte dronken we even iets in een fris restaurantje. Aangekomen bij ons hotel kregen we allerlei flyers en een hele uitleg over wat er allemaal te doen was in de buurt en waar we de beste restaurantjes en kleermakers konden vinden. Hierna gingen we het stadje verkennen. Het bleek een gezellig stadje te zijn met heel wat winkeltjes waar ze voornamelijk leren producten verkochten, enkele souveniers en heel wat winkels die een kleermakersservice aanboden. Hierna aten we nog iets in een lokale noodle bar. Het was dan al donker en de stad werd prachtig verlicht door alle lampionnetjes die over heel de stad ophingen. Ook de rivier die door de stad loopt werd verlicht door de bootjes met lampionnetjes en verlichte bloemetjes. We liepen nog een uurtje gezellig door de avondmarkt en keerden dan op het gemak terug naar ons hotel. Dag 2 in Hoi An brak aan. We hadden reeds vervoer gepland naar my Son: een oude heilige plek uit een dynastie van jaren geleden met tempels. Deze keer hadden de tempels een andere stijl dan alle andere die we al hadden gezien. Blijkbaar was het complex even groot als de ankor wat in Cambodia, maar door bombardementen van de USA in de oorlog, was er veel verloren gegaan. Na onze terugkeer verfristen we ons want rara ... het was alweer super warm. Hierna liepen we nog was rond in het stadje en gingen we op zoek naar een restaurant. We kwamen een gezellig restaurantje tegen in een smal zijstraatje met een menukaart die een pak origineler was dan de gewone fried Rice en noodles die we altijd zagen. We vonden ons hoofdgerecht allebei heeel lekker en namen nog een dessert. Ook dit smaakte en alles was zelfgemaakt, zelfs het ijs. Zo liep de tweede dag in Hoi An alweer ten einde en de volgende dag vertrokken we alweer richting Danang ook met de publieke bus.